Woonzorgcentrum De Veldekens in Berchem organiseert een regenboogweek. Dragqueens komen optreden, er is een kringgesprek over inclusie, en een tiental bewoners loopt mee in de Antwerp Pride. Directie en ergotherapeut: "LGBTQ niet in de doofpot steken." Ouderen mogen niet uit het verhaal blijven. Ze moeten voorbereid worden op kleinkinderen die uit de kast komen. Het klinkt vriendelijk. Het is dat niet. Weer wordt alles op één hoop gegooid. Homoseksualiteit, lesbisch-zijn én de hele genderidentiteitsagenda worden samengesmeed tot "LGBTQIA+". Alsof kritiek op dragshows voor bewoners, of op de medische transitie van jongeren, hetzelfde is als vijandigheid jegens oudere homoseksuele mannen of lesbische vrouwen die gewoon hun leven willen leiden. Niemand met gezond verstand heeft er bezwaar tegen dat bewoners met een homoseksuele gerichtheid zich veilig voelen. Dat is vanzelfsprekend. Wat hier gebeurt, is iets anders: een ideologische activiteit die drag, "inclusie"-praat en Pride-deelname introduceert in een setting waar mensen in de laatste fase van hun leven zitten. De aanname is dat ouderen "bijgeschoold" moeten worden, omdat LGBTQ "iets van alle jaren, alle leeftijden en alle tijden" zou zijn. Dat is de klassieke verwarring. Homoseksualiteit is een seksuele gerichtheid. Genderidentiteit en de bijbehorende medische praktijk – puberteitsremmers, hormonen, operaties – zijn dat niet. Door die twee permanent aan elkaar te plakken, wordt elke weerstand tegen de ideologie of tegen de medische experimenten omgezet in "ouderen die LGBTQ in de doofpot willen steken". In een woonzorgcentrum zou de focus moeten liggen op waardige zorg, rust en respect voor de levensgeschiedenis van de bewoners. Niet op het organiseren van dragoptredens en het "openzetten van de deur" naar een agenda die biologische realiteit en medische voorzichtigheid systematisch opzijzet. De bewering dat niemand geforceerd wordt, klinkt hol wanneer de hele week in het teken staat van één bepaalde boodschap en de media dat als positief nieuws brengen. Dit is geen inclusie. Dit is het verder uitrollen van een ideologie die nergens stopt – niet bij scholen, niet bij sport, niet bij de politie, en nu ook niet bij de alleroudsten.