Wanneer vriendelijkheid wreedheid wordt
Affirmatief schoolbeleid wordt verkocht als vriendelijk, inclusief, veilig. In de praktijk bevestigt het kinderen in het idee dat hun lichaam fout is. Een Nederlandse bewerking.
De truc van het woord "vriendelijk"
Affirmatief gender-beleid leunt op één woord: vriendelijk. Vriendelijk om de leerling te bevestigen in een trans-identiteit. Vriendelijk om nieuwe voornaamwoorden te gebruiken. Vriendelijk om sociaal te laten transitioneren. Wie tegen het beleid is, wordt automatisch onvriendelijk — een transfoob, een gevaar, een hatelijk persoon.
Die framing is het hele beleid. Haal de framing weg en je houdt iets anders over: een school die een kind bevestigt in de overtuiging dat zijn lichaam fout is. Dat is geen vriendelijkheid. Dat is medeplichtigheid aan schade.
Het affirmeren van een trans-identiteit is niet vriendelijk. Het bevestigt het kind dat hij of zij het verkeerde geslacht is.
Vier manieren waarop het beleid schade doet
1. Ideologie als feit aan vijfjarigen
Kinderen vanaf groep 1 horen dat je in het verkeerde lichaam geboren kan zijn. Niet als verhaal, niet als perspectief — als waarheid. Een vijfjarige heeft geen instrumentarium om dat in twijfel te trekken. Wat juffrouw zegt, is waar. Het resultaat: kinderen leren oprecht geloven dat je in het verkeerde lichaam geboren kunt zijn.
Deze onwaarheden onderwijzen betekent dat kinderen oprecht leren geloven dat het mogelijk is in het verkeerde lichaam geboren te zijn.
2. Ouders buiten spel
Het beleid stelt scholen in staat een kind sociaal te laten transitioneren zonder ouders te informeren. De school neemt zo de rol van behandelaar op zich — zonder kwalificatie, zonder klinische supervisie, zonder verantwoordelijkheid. En zonder de mensen die het kind het beste kennen.
3. Veiligheid weg
Wanneer een jongen die zegt zich een meisje te voelen toegang krijgt tot het meisjestoilet, de meisjeskleedkamer, het meisjesteam — wordt de veiligheid van meisjes opgeofferd voor zijn identiteitsclaim. Dat is geen inclusie. Dat is een hiërarchie waarin de jongen die identiteit claimt boven alle meisjes wordt geplaatst.
4. Medische normalisering
Schoolmateriaal noemt puberteitsremmers en hormonen alsof het opties zijn die kinderen rustig kunnen overwegen. Niet als medische interventies met grote, deels onomkeerbare gevolgen. Onbevoegd personeel praat over behandelingen waar artsen wereldwijd op terugkomen — Engeland, Zweden, Finland, Denemarken, Noorwegen.
Sociale transitie is geen kleinigheid
Sociale transitie is een krachtige psychotherapeutische interventie en zou niet zonder klinische supervisie moeten worden uitgevoerd.
Onderzoek toont dat kinderen die sociaal transitioneren overgrote meerderheid in de transitie blijven — niet omdat het de goede keuze was, maar omdat de sociale transitie zelf de identiteit fixeert. Het is geen reversibel "uitproberen". Het is de eerste stap van een traject.
Wie hier slechter van wordt
- Het kind dat anders door een fase was gegaan en het overgroeid had.
- De homoseksuele jongere die had moeten leren accepteren dat hij niet "in het verkeerde lichaam" zit maar gewoon homo is.
- De autistische tiener die in het identiteitsverhaal een verklaring zoekt voor zijn anders-zijn.
- Alle meisjes wiens privé-ruimtes nu open staan voor wie dat claimt.
- Alle docenten die zwijgen omdat ze hun baan willen houden.
Wat zogenaamde vriendelijkheid echt is
Echte vriendelijkheid tegenover een verwarrend kind: het kind geruststellen dat zijn lichaam goed is. Dat een jongen die van roze houdt nog steeds een jongen is. Dat een meisje dat liever voetbalt nog steeds een meisje is. Dat genderstereotypen niet bindend zijn — maar geslacht is dat wel.
Affirmatief beleid doet het tegenovergestelde. Het zegt: ja, je gevoel klopt, je bent in het verkeerde lichaam, laten we daar wat aan doen. Dat is geen vriendelijkheid. Dat is een kind in een fuik leiden.
Conclusie
Een school die affirmatief beleid hanteert, denkt vriendelijk te zijn. Ze is medeplichtig aan iatrogene schade. Het beleid moet weg. De woorden "vriendelijk" en "inclusief" mogen niet langer als verdediging dienen voor een praktijk die kinderen oplevert die de rest van hun leven hormonen slikken.