Documentairemaker gearresteerd na undercover-onthulling over Colombiaanse genderkliniek voor kinderen

Op 13 september 2026 werd de Mexicaanse documentairemaker Samuel Adrián aangehouden op Colombiaanse bodem. Hij wist dat er een arrestatiebevel tegen hem liep, maar reisde toch af. De aanleiding: zijn documentaire "Colombia: Factory of Trans Children", waarin hij met een verborgen camera een kinderarts van een genderkliniek in Cali aan het woord liet over de behandeling van minderjarigen. Een rechtbank oordeelde dat die opname zijn privacy schond — en Adrián kreeg tien dagen hechtenis en een boete van ruim 8.000 dollar.

Wat de documentaire onthulde

Adrián is geen onbekende: zijn YouTube-kanaal, actief sinds 2016, telt ruim 1,1 miljoen abonnees en bijna 1.900 video's over uiteenlopende onderwerpen, van christelijke muziek tot onderzoeksjournalistiek. Voor zijn documentaire nam hij een gesprek op met dr. Mario Angulo, kinderendocrinoloog bij de Fundación Valle del Lili in Cali — een van de grotere ziekenhuizen van Colombia. In dat gesprek, opgenomen zonder toestemming van Angulo, licht de arts de protocollen van de kliniek toe en gaat hij in op de gevolgen van puberteitsremmers en hormonen voor de vruchtbaarheid van de kinderen die ze krijgen toegediend. Precies dat gesprek wilde de kliniek nooit laten zien.

Volgens de berichtgeving van Genspect — de organisatie die de zaak als eerste breed onder de aandacht bracht — komt in de documentaire ook Marci Bowers aan het woord, voorzitter van WPATH, de belangrijkste internationale beroepsvereniging voor genderzorg. Haar uitspraak dat kinderen die daadwerkelijk op Tanner-stadium 2 zijn geblokkeerd "vrijwel nooit" een orgasme hebben ervaren, wordt in de documentaire aangehaald als illustratie van wat er precies op het spel staat wanneer zulke behandelingen bij kinderen worden ingezet.

Van privacyklacht naar arrestatiebevel

Angulo koos niet voor een weerwoord, maar voor de rechter. Nog vóór de première diende hij in Cali een kort geding (een zogeheten tutela) in wegens schending van zijn privacy, eer en goede naam. De rechtbank stelde hem in december 2025 in het gelijk en gaf een verwijderingsbevel af voor alle content met zijn naam, beeld, stem en het logo van de instelling. Toen Adrián dat bevel niet volledig opvolgde, volgde een arrestatiebevel — tien dagen hechtenis, plus de boete. Vorige maand werd dat bevel uitgevoerd.

Het onderscheid dat hier verdwijnt, is essentieel. Een rechter kan terecht ingrijpen wanneer een undercover-opname disproportioneel is of iemands veiligheid in gevaar brengt. Maar hier wordt een privacyclaim van één arts ingezet om een documentaire over de behandeling van kinderen in de kiem te smoren — nog vóór het publiek de kans kreeg zich er zelf een oordeel over te vormen. Dat is niet langer de bescherming van een individu; dat is het onmogelijk maken van toezicht op een praktijk die zich nu juist aan het publieke oog onttrekt.

Een patroon van silencing, geen incident

De zaak-Adrián staat niet op zichzelf. Overal waar critici vragen stellen bij snelle medicalisering van genderdysforie bij kinderen, verschuift het debat van de inhoud naar de boodschapper: klachten bij beroepsverenigingen, rechtszaken wegens smaad of privacyschending, druk op platforms. Wie zich met de manier waarop kritische stemmen worden gecanceld verdiept, ziet een terugkerend stramien: niet het weerleggen van de kritiek, maar het onmogelijk maken ervan. Ook op het snijvlak van journalistiek en het genderdebat gebeurt dat vaker dan lezers vermoeden — hoe bronnenkritiek en druk op redacties het gendernieuws vormen is precies waar een mediakritisch platform als Gendermedia.nl zich op richt.

Waarom dit iedereen aangaat die met kinderen te maken heeft

Wat een undercover-camera in Cali blootlegde, is geen typisch Colombiaans probleem. De vraag of kinderen en hun ouders vooraf volledig geïnformeerd worden over onomkeerbare effecten van puberteitsremmers en hormonen, speelt net zo hard in Nederland en Vlaanderen. Wie zich daarin verdiept, komt de discussie over gender bij kinderen vanzelf tegen. Een arts die liever een journalist achter de tralies ziet verdwijnen dan een publiek debat aangaat over de inhoud van zijn eigen protocollen, roept een simpele vraag op: wat is er te verbergen?

Bronnen

Genspect, "Chronicle of an Arrest Foretold", 21 september 2026: genspect.org/chronicle-of-an-arrest-foretold. Genspect is een internationale gender-kritische organisatie; het artikel is de bron voor de feiten in dit stuk, inclusief de gerechtelijke uitspraak in Cali en de aangehaalde uitspraak van Marci Bowers.

Edward Jansen